ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Το συγκλονιστικό έργο του Έλληνα ζωγράφου Γιώργου Πολ. Ιωαννίδη, χαρακτηρίζεται διαχρονικά από κραυγές κολάσεως, αδικίας και αγανάκτησης. Αποκαλύπτει το απύθμενο κενό, ενός κόσμου ολόκληρου με άγριο υπόβαθρο. Παραμορφωμένα πρόσωπα και σώματα μας προκαλούν έντονα συναισθήματα. Χωρίς όνειρα ζωντανών. Γεμάτος ζοφερές αναλαμπές και ουρλιαχτά. Με τις πιο τραγικές και σκληρές γωνίες της θλιβερής μοίρας των εξαθλιωμένων. Φανερώνουν μια κοινωνία στο μέγιστο έρεβος της μοναξιάς των κολασμένων και βασανισμένων όλων των εποχών. Ο καλλιτέχνης θέτει αυστηρά το δικό του ΓΙΑΤΙ σ’ αυτούς που παράγουν πείνα, πόνο, θάνατο και σ’ αυτούς που κρατούν τα δόντια τους σφιχτά και δεν εξαγριώνονται.

Δεν υπάρχει αμφιβολία. Στον πυρήνα των έργων του διαδραματίζεται μια πράξη δραματική. Έχουμε έναν υψηλό ουμανισμό με ανθρωποσοφική θεώρηση του κόσμου. Πλούσια συγκινησιακή διάθεση. Τέλεια γνώση της καλλιτεχνικής ανθρώπινης ανατομίας. Χρωματικοί γλυκασμοί και σαρκασμοί μαρτυρούν κορυφαίο ταλαντούχο καλλιτέχνη που κλείνει μέσα του την απέλπιδα ευγένεια της άρνησης στην ανθρώπινη τραγωδία.

Οι δημιουργίες των μεγάλων διαστάσεων: Επιτύμβιο, Ουρανός, Κάτω από τον Ίσκιο των Κυπαρισσιών, Το Νεκρό Σπίτι, τα Άνθη του Κακού, Ο Θάνατος της Αθωότητας, Σκιά Θανάτου, οι Τραγωδίες Α, Β, Γ, Φως εκ τον Ένδον, Ανθρωπογονία επιβεβαιώνουν την ασύλληπτη καλλιτεχνική του δύναμη που διεισδύει στο σκουριασμένο κοινωνικό μαγγανοπήγαδο. Την διαμαρτυρία του στους πολέμους. Ως που πρέπει να φθάσει ο επιθανάτιος ρόγχος. Την απίστευτη σκληρότητα της εκμετάλλευσης των φτωχών και αδυνάτων. Την πτώση που υφίσταται ο κόσμος, από τα κατακάθια της ψυχής των ανθρώπων, ως την ανάσα του θανάτου. Εικόνες τραγικής αποσύνθεσης. Μελλοθάνατοι από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης, ο μεγάλος αυτός Έλληνας ζωγράφος, είναι ευαίσθητος, βαθυστόχαστος, ανυπόταχτη προσωπικότητα, δημιουργικό πνεύμα. Περπατημένος σε στέκια και σοκάκια της Ελλάδας και της Ιταλίας ανακαλύπτει έναν φλεγόμενο κόσμο χωρίς καρδιά, με συνείδηση στο κακό, μυστικό και άγνωστο, που παραβίασε τις πύλες της προσωπικής του νύχτας. Διαχωρίζει την θέση του απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά προβλήματα. Στα κυκλώματα και κλίκες. Στην πνευματική και ηθική ανεπάρκεια που φτιάχνει εγωιστές και τέρατα. Στα λαίμαργα ανθρωποειδή της εξουσίας, που παράγουν βδέλλες και ρουφήχτρες. Στους φτωχούς και πλούσιους. Στους δυστυχείς και ευτυχείς. Στους μικρόψυχους που σπέρνουν εκ του ασφαλούς το μαύρο. Ανησυχεί, έχοντας επίγνωση της ηθικής ευθύνης, για την σκοτεινή ρίζα της κραυγής, την κοινωνική υποκρισία, την γλοιώδη υποκειμενικότητα, αδιαφορία, αλλοτρίωση και ακαταστασία του κόσμου τούτου. Είναι η κοινή μοίρα των μεγάλων δημιουργών, κατά τον Νικολάι Γκόγκολ, που τολμάνε να κουνήσουν το δοχείο των αθλιοτήτων όπου κατακάθεται η ζωή μας, και βουτάνε στην άβυσσο με τους σκάρτους χαρακτήρες που συναντάμε σε κάθε βήμα όσο κρατάει η γήινη περιήγησή μας. Γι’ αυτό δε θα γνωρίσει τα χειροκροτήματα του λαού, δε θα δει τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης και δε θα αποφύγει την σύγχρονη κριτική, που θα βρίσκει ασήμαντα τα αγαπημένα του δημιουργήματα.

The overwhelming work of the Greek painter Giorgos Pol. Ioannidis is timelessly marked by cries of hell, injustice, and indignation. It reveals the bottomless void of an entire world with a savage undercurrent. Distorted faces and bodies provoke intense emotions in us. Without the dreams of the living. Filled with ominous flashes and screams. With the most tragic and harsh angles of the sorrowful fate of the wretched. They reveal a society in the deepest darkness of the loneliness of the damned and the tormented of all ages. The artist sternly poses his own WHY to those who produce hunger, pain, and death, and to those who keep their teeth clenched and do not become enraged.

There is no doubt. At the core of his works, a dramatic act is taking place. We encounter a high humanism, with an anthroposophical view of the world. A rich emotional disposition. Perfect knowledge of artistic human anatomy. Chromatic glykasmoi, the subtle tonal transitions known from Byzantine icon painting, and sharp chromatic contrasts bear witness to a supremely gifted artist who carries within him the desperate nobility of refusing human tragedy.

His large scale creations, Tombstone, Sky, Under the Shadow of the Cypresses, The Dead House, The Flowers of Evil, The Death of Innocence, Shadow of Death, Tragedies A, B, C, Light from Within, Anthropogony, confirm his inconceivable artistic power, which penetrates the rusted social mill wheel, where life is driven round and round in an endless circle of forced repetition. His protest against wars. How far must the death rattle go. The unbelievable cruelty of the exploitation of the poor and the powerless. The fall suffered by the world, from the dregs of the human soul to the breath of death. Images of tragic decomposition. Condemned to death by man himself.

Giorgos Pol. Ioannidis, this great Greek painter, is sensitive, deeply thoughtful, an unyielding personality, a creative spirit. Having walked through the haunts and alleys of Greece and Italy, he discovers a burning world without a heart, with a consciousness of evil, secret and unknown, which violated the gates of his personal night. He separates his position from the inexplicable existential problems. From circuits and cliques. From the spiritual and moral inadequacy that creates egotists and monsters. From the gluttonous humanoids of power, who produce leeches and bloodsuckers. From the poor and the rich. From the unhappy and the happy. From the petty souls who safely sow darkness. He is troubled, aware of moral responsibility, by the dark root of the scream, by social hypocrisy, slimy subjectivity, indifference, alienation, and the disorder of this world. It is the common fate of great creators, according to Nikolai Gogol, who dare to shake the vessel of miseries in which our life settles, and who plunge into the abyss with the rotten characters we encounter at every step for as long as our earthly wandering lasts. For this reason, he will not know the applause of the people, he will not see the tears of gratitude, and he will not avoid contemporary criticism, which will find his beloved creations insignificant.